Ο μονόλογος της κακούργας ζυγαριάς

Είμαι η ζυγαριά του μπάνιου σου. Επί χρόνια με μισούσες, παρόλα αυτά επί χρόνια με επισκεπτόσουν σχεδόν κάθε μέρα, σαν κακιά συνήθεια που δεν μπορείς να αποβάλεις. Κάποτε οι επισκέψεις σου ήταν γεμάτες αγωνία για να δεις αν έχασες ή αν έβαλες. Κάποτε τα λέγαμε ίσα και με 10 φορές την ημέρα. Τώρα υπάρχουν ακόμα και μέρες που δεν με πατάς. Ποτέ δεν το περίμενα ότι θα έφτανες σε αυτό το σημείο και μέχρι εδώ σε παραδέχομαι.

Πολλά έχουν αλλάξει τελευταία στη ζωή σου. Μάλλον όχι στη ζωή σου, αλλά στην ψυχή σου. Θα μου πεις "εσύ πού το ξέρεις;". Ε, τόσα χρόνια, σώμα με σώμα κάθε μέρα κάτι καταλαβαίνω από το πώς νιώθεις. Πολλές φορές δε ζυγίζω μόνο το σώμα σου, αλλά και την καρδιά σου.

Τα πράγματα αλλάζουν λοιπόν και είναι δύσκολο να δεχτεί κανείς αυτές τις αλλαγές. Όπως όταν παζαίνεις και όλοι σου λένε "πρόσεξε", "έχεις βάλει", "συνέχεια τρως", "εχεις γίνει βόδι" κι εσύ κοιτιέσαι στον καθρέφτη και δεν καταλαβαίνεις τι τους έπιασε όλους και ξαφνικά υπερβάλλουν. Οι ίδοι που κάποτε σε έπρηζαν να φας λίγο παραπάνω. Μέχρι που, μια ωραία μέρα σαν όλες τις άλλες, εκεί που μασουλάς και κοιτιέσαι στον καθρέφτη σε βλέπεις. Σε όλο σου τον όγκο και το μεγαλείο. Και λες, μα καλά, τόσο καιρό δεν έβλεπα; Κοιτούσες, αλλά δεν έβλεπες. Βλέπουμε μόνο όσα είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε ή όταν δεν υπάρχει άλλη επιλογή από την αποδοχή. Ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Και πονάει όπως και να ΄χει.

Έτσι και τώρα, παρόλο που δεν έχεις προβλήματα με τη ζυγαριά, που κανείς δε σε λέει βόδι, που βλέπεις τον εαυτό σου όπως είναι (έτσι δεν είναι...;) πάλι κοιτάς και δεν βλέπεις. Δε βλέπεις ότι δεν είσαι τίποτα από αυτά που θα ήθελες να είσαι, δε βλέπεις πως τσάμπα κηνυγούσες τα όνειρά σου, δε βλέπεις πως σιγά σιγά τα απαρνιέσαι γιατί κουράστηκες να τρέχεις από πίσω τους. Και ποιος σου είπε κυρία μου ότι τελείωσε το κυνηγητό; Πού το είδες γραμμένο ότι θα κρατήσει μερικά χρόνια και μετά θα τα πιάσεις τα γαμημένα τα όνειρά σου; Ε; Σου το εγγυήθηκε κανένας; Δεν το νομίζω. Με εγγυήσεις όλοι τρέχουν. Με εγγυήσεις όλοι υπομένουν τις δυσκολίες και γυρνάν και το άλλο μάγουλο. Τώρα θέλω κυρά μου να δω τη μαγκιά σου. Τώρα που συνειδητοποιείς σιγά σιγά ότι τσάμπα έτρεχες. Τώρα που μπορείς να τα παρατήσεις, να πάς για άλλα, ή να συνεχίσεις το τρέξιμο. Χωρίς εγγυήσεις επιτυχίας για τίποτα από τα τρία. Η μόνη εγγύηση είανι ότι θα το μετανιώσεις. Ό,τι κι αν κάνεις.

Έτσι είναι μικρή ανόητη. Τι νόμισες ότι είναι η ζωή, "ό,τι δίνεις, παίρνεις;". Μήπως ήλπιζες ότι θα πάρεις ακόμα παραπάνω από όσα έδωσες επειδή τα έδωσες απλόχερα; Χα! Κάτι τέτοια ακούω και γελάω. Αφελείς και ονειροπαρμένοι, εσείς τρώτε τα μούτρα σας πάντα. Ανόητα ανθρωπάκια, που πιστεύετε ότι αξίζετε κάτι. Η μόνη γραμμική σχέση σε αυτόν τον κόσμο είναι του φαγητού με το βάρος: Τρως θα παχύνεις. Βάζεις φερμουάρ, θα ρέψεις. Δε θέλω να ακούω ανοήσίες για καλούς μεταβολισμούς και δε συμμαζεύεται. Θέλω ξεκάθαρα πράγματα, σταράτα. Όλα τα άλλα στη ζωή είναι ζάρια και δε πα να βάλεις φερμουάρ στις επιθυμίες και στα θέλω σου, κάποια στιγμή θα επανέλθουν. Και δεν πάει να παίρνεις, να παίρνεις από τους άλλους, ίσως και να μη χορτάσεις ποτέ.

Για αυτό μ'αρέσει πού είμαι ζυγαριά. Ξέρω τι με περιμένει, ξέρω τι να περιμένω. Όταν βλέπω κάποιον νταβραντισμένο να με πλησιάζει προετοιμάζομαι για πίεση και πόνο. Όταν βλέπω κάποιον λεπτοκαμωμένο ξέρω ότι το έργο μου θα είναι ελαφρύ και μπορεί να κερδίσω και κανένα χαμόγελο. Απλά πράγματα.

Ενώ εσύ μικρή, δεν έχεις ιδέα. Δεν έχεις ιδέα αν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται ή όπως νόμιζες χρόνια τώρα. Δεν έχεις ιδέα πότε θα αλλάξουν και για πότε θα βρεθείς να λυγίζεις από το βάρος.

Δεν έχεις όμως ιδέα και για το πότε -εκεί που θα είσαι κάτω- ξαφνικά θα φύγει το βάρος και θα ελαφρύνεις, θα ελαφρύνεις μέχρι που ίσως και να πετάξεις.

Και αυτό είναι που σε κάνει να τρέχεις ακόμα πίσω από άπιαστα όνειρα, να σηκώνεσαι κι ας λύγισες, να ελπίζεις ακόμα κι όταν κλαις, να ζυγίζεσαι ακόμη κι όταν είσαι σίγουρη ότι έχεις βάλει κιλά. Κι αυτό είναι που σε κάνει άνθρωπο. Ανόητη, μα άνθρωπο.

Επιτέλους...

....ξαναγράφω! Κι ας είναι απλώς για να πω μια καλησπέρα και να ευχαριστήσω όσους με θυμούνται, ακόμα και όταν χάνομαι από τα δικά τους μπλογκ. Είχα διάφορα θέματα να τακτοποιήσω, αλλά φαίνεται ότι τα πράγματα σιγά-σιγά γίνονται όπως τα θέλω, ύστερα από μήνες προσπάθειας και δυσκολιών. Άρχισα λοιπόν να επανακοινωνικοποιούμαι online και να ξαναγράφω. Σύντομα κι εδώ...

Ο μονόλογος του πουλιού που ξέχασε ότι μπορεί να πετάξει

Είμαι ένα πουλί και, σαν όλα τα πουλιά, πετάω. Αυτό μου 'μαθαν να κάνω από όταν βγήκα από το αυγό και αυτό κάνω. Δεν το σκέφτομαι και δεν το θεωρώ κατόρθωμα. Ή μάλλον δεν το θεωρούσα. Μέχρι που γνώρισα το δέντρο.

Πετούσα, που λες, αμέρημνος την περασμένη άνοιξη και είπα να ξαποστάσω λίγο. Βρέθηκα σε έναν κήπο και κάθισα στο κλαδί ενός μεγάλου δέντρου. Ήταν μεγάλο και επιβλητικό και -αν και με φόβιζε λίγο- χρειαζόμουν ξεκούραση και έτσι δειλά-δειλά κάθισα στην άκρη του μεγαλύτερου κλαδιού του. Αρχίσαμε να μιλάμε αμέσως, στη γλώσσα που μόνο δυο πλάσματα απαλλαγμένα από προσδοκίες ξέρουν να μιλούν. Δε θυμάμαι ακριβώς τι λέγαμε, σε εκείνη την πρώτη μας συνάντηση, ξέρω όμως ότι ένιωθα όμορφα και όταν καληνύχτησα το δέντρο ήξερα ότι θα επέστρεφα κάποια στιγμή. Όπως και ήξερα ότι θα το βρω εκεί, να με περιμένει.

Γύρισα ύστερα από μερικές μέρες. Οι ιστορίες του με συνέπαιρναν, δεν χόρταινα να το ακούω. Δεν είχα φανταστεί ποτέ πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος όταν δεν τον βλέπεις από ψηλά, όταν δεν είσαι σε συνεχή κίνηση. Δε φαντάστηκα ποτέ πόση δύναμη χαρακτήρα θέλει να βλέπεις τα πάντα να κινούνται γύρω σου κι εσύ να ξέρεις ότι έχεις ρίζες και κίνηση θα σήμαινε θάνατος. Δεν είχα αναλογιστεί την ομορφία που κρύβεται στις λεπτομέρειες. Σε ό,τι δεν μπορώ να δω από ψηλά.

Και οι δικές μου όμως ιστορίες σε συνέπαιρναν. Όλοι τα μέρη που είχα δει, όλα τα άτομα που είχα γνωρίσει, η ικανότητά μου να λέω "αντίο" ξέροντας πως μάλλον θα είναι το τελευταίο. Η αλλαγή και η κίνηση πάντα σήμαιναν κίνδυνο για σένα και ποτέ δεν είχες φανταστεί πως για κάποιον άλλον ήταν η καθημερινότητα και ο τρόπος ζωής του.

Συζητούσαμε για μέρες, χρόνια ή μήπως λεπτά; Ο χρόνος περνά διαφορετικά όταν είσαι ερωτευμένος. Και όσο άκουγα το δέντρο να μου μιλά για τη ζωή του, τόσο αποστρεφόμουν τη δική μου και σκεφτόμουν πως ίσως να υπάρχει και άλλος τρόπος για μένα, ίσως να μην είμαι υποχρεωμένος να πετάω για πάντα, ίσως-τελικά-να ανήκω στη γη. Και σιγά σιγά -ασυναίσθητα- άρχισα να μαδάω τα φτερά μου και αποφάσισα να μείνω εκεί με το δέντρο.

Και όσο οι μέρες περνούσαν, τόσο ξεχνούσα ποιος είμαι και από πού έρχομαι. Το δέντρο μου είχε γίνει τόσο απαραίτητο που φοβόμουν να πετάξω, γιατί ήξερα πως δεν μπορεί να με ακολουθήσει. Και σιγά σιγά ξέχασα ότι μπορώ να πετάξω.

Το δέντρο από τη μεριά του ξέχασε ότι έχει ρίζες. Κάποιες φορές μιλούσε σαν να είχε φτερά και δε μου πήγαινε καρδιά να του θυμήσω ότι δεν μπορεί να φύγει από το έδαφος. Κάποιες φορές παρασυτόμουν και ονειρευόμουν πως πετούσαμε μαζί και του έδειχνα τον κόσμο από ψηλά, τον κόσμο όπως τον έχω ζήσει. Μετά όμως ξυπνούσα και σκεφτόμουν λογικά. Εγώ μπορώ να ζήσω και στη γη, έλεγα. Είναι ο μόνος τρόπος να είμαστε μαζί και μόνο αυτό με νοιάζει.

Μέσα μου όμως ήξερα πως δεν είμαι φτιαγμένος για τη γη. Όσο και να μαδούσα τα φτερά μου, αυτά ξαναφύτρωναν και με έτρωγαν. Ήρθε μια μέρα που δεν μπορούσα πια να αγνοήσω ότι είχα φτερά. Κοίταξα γύρω μου, κοίταξα τον ουρανό και τότε θυμήθηκα. Θυμήθηκα πως έχω φτερά και πως μπορώ να πετάξω. Δεν είναι κατόρθωμα, έτσι γεννήθηκα. Χωρίς να πετάω δεν είμαι πουλί, δεν είμαι εγώ, είμαι κάποιος άλλος. Όπως και το δέντρο χωρίς τις ρίζες δεν είναι δέντρο, είναι ένα ξερό κλαδί που το παίρνει ο άνεμος από δω κι από κει.

Κι έτσι απλά, πέταξα μακριά. Χωρίς μεγάλους αποχαιρετισμούς. Χωρίς μεγάλα δράματα. Με τη γνώση ότι απλά δε γίνεται το πουλί να μένει στη γη, όπως δε γίνεται το δέντρο να πετάξει. Το δέντρο δάκρυσε καθώς έφευγα,ήταν βλέπεις ονειροπαρμένο και πίστευε ότι η αγάπη τα νικά όλα.

Εγώ είχα ήδη κλάψει αρκετά όταν κατάλαβα ότι ποτέ δε θα ξεφορτωθώ τα φτερά μου.

Ήρθε η άνοιξη!

Τα λουλούδια άνθισαν, τα δέντρα άνθισαν, ξύπνησαν και οι χελώνες μας από τη χειμερία νάρκη, ε νομίζω πως μπορώ να το πω με σιγουριά! (τουλάχιστον μέχρι να ξαναρχίσει ασταμάτητη βροχή! :Ρ)

Καλό μήνα σε όλους! :)

Ο μονόλογος του στραβού δαχτυλιδιού

Είμαι το δαχτυλίδι που μέχρι πριν από ένα χρόνο φορούσες πάντα στον παράμεσο δάχτυλο του αριστερού σου χεριού. Είμαι δώρο της κάποτε μεγάλης σου αγάπης (αλήθεια, έχεις προσέξει πως δεν λέμε "ήμουν δώρο" αλλά "ειμαι δώρο". Δεν τον ξεφορτώνεται κανείς εύκολα αυτόν τον τίτλο, τον κουβαλά μια ζωή, σαν όλες τις ταμπέλες που μας βάζουν- ή που βάζουμε στους εαυτούς μας κατά καιρούς.Έτσι κι εγώ θα είμαι για πάντα δώρο, ιδιοκτησία σου,δικό σου. Κι ας μ'έχεις παραπετάξει στο συρτάτι με τα εσώρουχα στο πατρικό σου).

Είμαι δώρο λοιπόν του Φίλιππα και, παρόλο που είμαι δαχτυλίδι, η ιστορία μου ολίγη σχέση έχει με αυτά που βλέπουμε στις ταινίες. Δεν συνόδευσα πρόταση γάμου, ούτε καν συμβίωσης. Όχι, δεν είχα ποτέ τέτοιο προορισμό. Το ήξερα. Για χρόνια πριν με αγοράσει ο Φίλιππος έτρωγα σκόνη σε ένα μικρό μαγαζάκι στη Ναυαρίνου που πουλούσε μπλιχλιμπίδια. Ήμουν ένα από τα ελάχιστα ασημένια αποκτήματα του ιδιοκτήτη και αν δε με αγόραζε ο Φίλιππος ίσως ακόμα να ήμουν στο ίδιο ράφι. Ο Φίλιππος λοιπόν με αγόρασε ως δώρο για τη γιορτή σου, που έτυχε να πέσει μία εβδομάδα μετά την αρχή του ειδυλλίου. Είχε ξεχάσει να σου πάρει δώρο, έτρεξε στην αγορά τελευταία στιγμή, κοντά στο σπίτι του η Ναυαρίνου, να το μαγαζάκι, μπήκε, με άρπαξε, πλήρωσε, βγήκε. Το ίδιο βράδυ βγήκατε, τον κέρασες μια μπύρα (δεν πίνατε πολύ ακόμα τότε) και σου έδωσε το δώρο. Θυμάμαι πως απογοητεύτηκες. Όχι γιατί δεν σου άρεσα. Ήμουν του γούστου σου και ας μη σε ήξερε καλά ο Φίλιππας. Απογοητεύτηκες γιατί σου έδωσε κάποιος δαχτυλίδι αμέσως μόλις σε γνώρισε. Άρα δεν θα μπορούεσες πια να προσμένεις τέτοιο δώρο.Αυτό ήταν το σενάριο που ήξερες από τις αμερικάνικες ταινίες και -αν και μόλις εκείνη τη στιγμή το συνειδητοποίησες- το σενάριο που θα ήθελες να ζήσεις.

Παρόλη την απογοήτευση χαμογέλασες, ευχαρίστησες και με φόρεσες. Και από τότε (και μέχρι πριν ένα χρόνο, όπως είπα) δε με έβγαλες ποτέ, ούτε στιγμή. Ούτε στο ντους, ούτε στη θάλασσα, ποτέ. Είμαι περήφανος γιατί ποτέ δε μάυρισα και όλες τις κακουχίες τις περνούσα χωρίς γκρίνια και χωρίς απώλειες. Είχα πλέον γίνει ένα με το δάχτυλό σου, ένα με σένα. Και από εκεί αγνάντευα εσένα και το Φίλιππο. Και σας χαιρόμουν.

Η σχέση προχωρούσε. Προχωρούσε πολύ. Κι εγώ είχα βολευτεί στο δάχτυλό σου και πίστευα ότι αυτή θα είναι για πάντα η θέση μου, το σπίτι μου, η συντροφιά μου. Και ήμουν τόσο σίγουρος που δεν έβλεπα τα σημάδια της αρχής της αντίστροφης μέτρησης. Τους καυγάδες χωρίς φωνη, την ανία, το πνίξιμο της συνήθειας, τα κρυφά όνειρα. Δεν τα έβλεπε και ο Φίλιππος αυτά, νομίζω. Ούτε καν εσύ στην αρχή.

Μέχρι που ένα βράδυ, ξαπλωμένη καθώς ήσουν στο κρεβάτι και σκεπτόμενη τι έχεις κάνει στη ζωή σου, γιατί το έκανες, τι θα κάνεις τώρα, με έβγαλες από το δάχτυλό σου και τότε είδες (και είδα). Είχα στραβώσει. Δεν ήμουν πια στρογγυλό. Μα καλά, πώς δεν το είχα αντιληφθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή; Κοίταζες μια εμένα και μια το δάχτυλό σου. Ήταν ολοφάνερο. Τόσο φανερό που ποτέ δεν το είχες προσέξει. Το δάχτυλό σου είναι στραβό. Θεόστραβο. Κι εγώ είχα πάρει ακριβώς το σχήμα του. Καρμπόν. Και τότε πήρες την απόφαση. Δεν μπορούσες να αγνοείς πια ότι εγώ και η σχέση είχαμε στραβώσει. Κοίταξες την κατάσταση στα μάτια και τη δέχτηκες και πήρες βαθιά ανάσα και έσφιξες τα δόντια. Και χώρισες με τον Φίλιππο, έξι χρόνια μετά, γυναίκα πλέον και με μένα πάντα στο δάχτυλο. (Όχι, δεν έκανες την κλασσική σκηνή των ταινιών, να με πετάξεις πάνω του με μίσος στη διάρκεια του τελευταίου καυγά, ή να με αφήσεις απαλά στο τραπέζι δίπλα από το γράμμα που ανήγγειλε το χωρισμό. Δεν μπορείς να κάνεις συμβολική κίνηση χωρίς σύμβολο, βλέπεις).

Και από εκείνη την ημέρα και μέχρι πριν από ένα χρόνο συνέχισες να με φοράς και ας ήμουν στραβός. Κι εγώ χαιρόμουν γιατί είχα γίνει πια σύμβολο, όχι συμβατικό σαν όλα τα δαχτυλίδια, όχι δε συμβόλιζα την αιώνια αγάπη και τη δέσμευση για κοινή ζωή, αλλά την απόφαση που πήρες εκείνο το βράδυ, να αποδεχτείς ότι είχα στραβώσει, να αποδεχτείς ότι και η ζωή σου είχε στραβώσει και να πάρεις την ευθύνη και για τα δύο.

Όταν ξεκίνησες την επόμενη σημαντική σου σχέση φοβήθηκα ότι θα με ξεφορτωνόσουν. Δεν το έκανες όμως. Για δύο χρόνια συνέχιζες να με φοράς. Πίστεψα λοιπόν ότι αφού με αποδέχτηκες με τη στραβομάρα μου θα με κρατούσες για πάντα. Το ίδιο φαντάζομαι θα πίστευε και ο Φίλιππος. Πόσο αφελής γίνεται κανείς όταν αγαπά και συνηθίζει.

Ξαφνικά πέρσι, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο πατρικό σου με έβγαλες από το δάχτυλο, με κοίταξες καλά καλά και ύστερα με έβαλες στο συρτάρι με τα εσώρουχα, σε ένα κουτάκι όπου φύλαγες το δαχτυλίδι για τη συνάντηση των συμμαθητών από το λύκειο. Και έφυγες. Δε μου άφησες γράμμα όπως στον Φίλιππο. Με άφησες γιατί ήθελες να ξαναπιστέψεις στην αγάπη, στο "για πάντα", στα δαχτυλίδια και ό,τι αυτά συμβολίζουν... δεν ήθελες να σου θυμίζω ότι έχεις ένα στραβό δάχτυλο, ότι είσαι καταδικασμένη ό,τι κρατάς για πολύ καιρό πάνω σου να στραβώνει, ότι όλα κάποτε τελειώνουν.

Δεν ξέρω ακριβώς πώς είναι η ζωή σου τώρα. Κλειστό το δωμάτιο στο πατρικό σου όταν λείπεις,βλέπεις, και λίγα φτάνουν στα αυτιά μου. Περνάω το χρόνο μου συζητώντας με το δαχτυλίδι της συνάντησης των συμμαθητών. Δεν έχω παράπονο, δε με κοροιδεύει για τη στραβομάρα μου, έχουμε και την ίδια ηλικία πάνω-κάτω, γενικά τα βρίσκουμε. Προχθές σε είδα πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Κάτι έψαχνες και άνοιξες το κουτάκι που έχω κάνει σπίτι μου. Με κοίταξες για λίγο και γρήγορα το ξαναέκλεισες. Αλλά εγώ πρόλαβα και είδα. Είδα πως δε φοράς άλλο δαχτυλίδι. Και έριξα ένα δάκρυ, γιατί φοβάμαι πως ποτέ δε θα ξαναφορέσεις.

love

It was one of these mornings today.
You know, when you wake up and feel happy and the first thing your body does is smile
That smile comes directly from the heart.

For, immediately after waking up or just seconds before falling asleep the heart takes over. Those moments the brain just stops interfering with useless "whens?" "whys?" and "what ifs?".

No.

Just for a few seconds the heart is the master and everything suddenly becomes simple and clear, and if you are quick enough to look inside it, you might catch a glimpse of the reason you are smiling.

Today I looked.
And I saw you.




...And this is how I know I love you.

το γράμμα (ή το φύλλο)

θα φύγω μία μέρα πριν γυρίσεις
και θα κρατώ στα χέρια ένα φύλλο
θα σου ζητήσω να με λησμονήσεις
και την απόδειξη σε γράμμα θα στη στείλω

δε θα ν' το γράμμα γεμάτο λόγια αγάπης
ούτε θα λέει"αχ πόσο μου λείπεις"
δε θα μυρίζει όπως τ'άρωμά μου
ούτε θα θέλει πλέον εξηγήσεις

ίσως να βάλω μέσα και το φύλλο
το πήρα από την αυλή σου, βλέπεις
μπορεί να θέλει το δικό σου ήλιο
μπορεί να θέλεις και πάλι να το έχεις