tag:blogger.com,1999:blog-54297433310055224532012-02-16T12:51:39.579ZΜάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.comBlogger371100tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-52439721054463474182010-03-08T16:45:00.002Z2010-03-08T17:04:38.959Z

ΝίκησεςΔε θέλω πια ν'αλλάξειςΔε θέλω να μου λες πως μ'αγαπάςΔε θέλω να φοβάσαι μη με χάσειςΝίκησεςΔε θα ξαναφωνάξωΟύτε θα κλάψω με λυγμούςΤρέμοντας μη σε χάσωΝίκησες Μ'ακομα δεν το ξέρειςΟύτε εγώ δεν ξέρω πώς να σου το πωΚουράστηκα να προσπαθώ

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-21692245181745316432009-10-27T20:53:00.005Z2009-10-27T21:28:20.870Z

Είμαι ένας από τους αμέτρητους -πλέον- μισοτελειωμένους μονολόγους σου. Δε θα σου αποκαλύψω ποιος ακριβώς είμαι γιατί φοβάμαι ότι θα σε προϊδεάσω αρνητικά. Δεν έχει σημασία άλλωστε, καθώς σου γράφω όχι ως μονάδα αλλά ως αντιπρόσωπος των απανταχού μισοτελειωμένων σου μονολόγων, όπου κι αν βρίσκονται:ειμαι η φωνή των "ευνοημένων" (τα εισαγωγικά δική μου προσθήκη. έχω τις αμφιβολίες μου καθώς υπήρξα

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-19626975381072950592009-08-19T19:25:00.004+01:002009-08-19T19:39:30.977+01:00

www.myspace.com/fakirmusic

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-56220473208464212522009-05-29T16:46:00.002+01:002009-05-29T17:13:40.768+01:00

Είμαι η ζυγαριά του μπάνιου σου. Επί χρόνια με μισούσες, παρόλα αυτά επί χρόνια με επισκεπτόσουν σχεδόν κάθε μέρα, σαν κακιά συνήθεια που δεν μπορείς να αποβάλεις. Κάποτε οι επισκέψεις σου ήταν γεμάτες αγωνία για να δεις αν έχασες ή αν έβαλες. Κάποτε τα λέγαμε ίσα και με 10 φορές την ημέρα. Τώρα υπάρχουν ακόμα και μέρες που δεν με πατάς. Ποτέ δεν το περίμενα ότι θα έφτανες σε αυτό το σημείο και

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-35486623289021549102008-10-26T15:22:00.003Z2008-10-26T15:35:34.921Z

....ξαναγράφω! Κι ας είναι απλώς για να πω μια καλησπέρα και να ευχαριστήσω όσους με θυμούνται, ακόμα και όταν χάνομαι από τα δικά τους μπλογκ. Είχα διάφορα θέματα να τακτοποιήσω, αλλά φαίνεται ότι τα πράγματα σιγά-σιγά γίνονται όπως τα θέλω, ύστερα από μήνες προσπάθειας και δυσκολιών. Άρχισα λοιπόν να επανακοινωνικοποιούμαι online και να ξαναγράφω. Σύντομα κι εδώ...

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-26626556716159504572008-05-07T21:20:00.004+01:002008-05-07T22:02:58.179+01:00

Είμαι ένα πουλί και, σαν όλα τα πουλιά, πετάω. Αυτό μου 'μαθαν να κάνω από όταν βγήκα από το αυγό και αυτό κάνω. Δεν το σκέφτομαι και δεν το θεωρώ κατόρθωμα. Ή μάλλον δεν το θεωρούσα. Μέχρι που γνώρισα το δέντρο. Πετούσα, που λες, αμέρημνος την περασμένη άνοιξη και είπα να ξαποστάσω λίγο. Βρέθηκα σε έναν κήπο και κάθισα στο κλαδί ενός μεγάλου δέντρου. Ήταν μεγάλο και επιβλητικό και -αν και με

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-59425882776950341632008-05-01T21:26:00.003+01:002008-05-01T21:48:42.489+01:00

Τα λουλούδια άνθισαν, τα δέντρα άνθισαν, ξύπνησαν και οι χελώνες μας από τη χειμερία νάρκη, ε νομίζω πως μπορώ να το πω με σιγουριά! (τουλάχιστον μέχρι να ξαναρχίσει ασταμάτητη βροχή! :Ρ)Καλό μήνα σε όλους! :)

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-8236979336886472732008-04-20T15:09:00.007+01:002008-04-20T16:17:44.857+01:00

Είμαι το δαχτυλίδι που μέχρι πριν από ένα χρόνο φορούσες πάντα στον παράμεσο δάχτυλο του αριστερού σου χεριού. Είμαι δώρο της κάποτε μεγάλης σου αγάπης (αλήθεια, έχεις προσέξει πως δεν λέμε "ήμουν δώρο" αλλά "ειμαι δώρο". Δεν τον ξεφορτώνεται κανείς εύκολα αυτόν τον τίτλο, τον κουβαλά μια ζωή, σαν όλες τις ταμπέλες που μας βάζουν- ή που βάζουμε στους εαυτούς μας κατά καιρούς.Έτσι κι εγώ θα είμαι

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-60160607845252327652008-03-11T10:14:00.003Z2008-03-11T10:20:53.430Z

It was one of these mornings today. You know, when you wake up and feel happy and the first thing your body does is smileThat smile comes directly from the heart. For, immediately after waking up or just seconds before falling asleep the heart takes over. Those moments the brain just stops interfering with useless "whens?" "whys?" and "what ifs?".No.Just for a few seconds the heart is the master

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-68013400428714076352008-03-07T18:40:00.004Z2008-03-07T18:48:59.292Z

θα φύγω μία μέρα πριν γυρίσειςκαι θα κρατώ στα χέρια ένα φύλλοθα σου ζητήσω να με λησμονήσειςκαι την απόδειξη σε γράμμα θα στη στείλωδε θα ν' το γράμμα γεμάτο λόγια αγάπηςούτε θα λέει"αχ πόσο μου λείπεις"δε θα μυρίζει όπως τ'άρωμά μου ούτε θα θέλει πλέον εξηγήσειςίσως να βάλω μέσα και το φύλλοτο πήρα από την αυλή σου, βλέπειςμπορεί να θέλει το δικό σου ήλιο μπορεί να θέλεις και πάλι να το έχεις

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-25815101212256475932008-02-03T20:14:00.000Z2008-02-03T20:46:47.560Z

Μετά από πρόσκληση της αγαπητής heart n soul και με λίγη καθυστέρηση παραθέτω κι εγώ κάποια από τα αγαπημένα μου ποιήματα, σε πείσμα της ασχήμιας που πολλές φορές μας περιβάλλει...Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδεροκαι τι φωτιά είμαστε καμωμένοιενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφοκαι μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν αεροβάτεςτο πώς περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας ένας θεός το ξέρει!Πάμε μαζί κι

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-18929954835524572602008-01-22T21:16:00.000Z2008-01-22T21:23:05.104Z

...όταν μόλις έχει γυρίσει από εδώ;

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-68151852741816900552008-01-17T19:09:00.000Z2008-01-17T19:50:05.734Z

Είμαι η βαλίτσα σου. Μισοξεπακεταρισμένη, μισάνοιχτη, ξαπλωμένη φαρδιά-πλατιά στη μέση του δωματίου σου. Πάνε τώρα δέκα μέρες που γύρισες από διακοπές και δεν με έχεις κουνήσει εκατοστό. Κάποιες φορές με ανοίγεις, ανακατεύεις τα σωθικά μου, παίρνεις κάτι και γρήγορα-γρήγορα με ξανακλείνεις, σα να φοβάσαι μην δραπετεύσουν τα υπάρχοντά σου και οι αναμνήσεις που αυτά κουβαλάνε. Σε κάποιες φάσεις με

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-63772141533862588222008-01-15T13:13:00.000Z2008-01-15T14:30:33.892Z

Από τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια! Και αν αυτό δε σας πείθει για να το δείτε, να σας πω ότι η πρωταγωνίστρια πλάτη...μου ανήκει! :Ρhttp://www.youtube.com/watch?v=O6R4LD-NJtM

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-59618922246677181622007-12-03T12:53:00.000Z2007-12-04T21:23:42.683Z

Είμαι η μοκέτα του σαλονιού σου. Ποτέ δε σου άρεσα, το ξέρω. Ήταν μάλλον γιατί δε με διάλεξες, σου έλαχα. Ήρθα πακέτο με το διαμέρισμα που νοίκιασες και δεν μπορούσες να με ξεφορτωθείς χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη (εκτός αν ήθελες να αναλάβεις τα έξοδα αντικατάστασης. Που δεν ήθελες). Είμαι κολλημένη στο πάτωμα και δεν έχω λόγο στο ποιος θα με πατήσει. Και με έχουν πατήσει πολλοί. Ανήκω βλέπεις

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-49945804022582972142007-11-27T19:17:00.000Z2007-11-28T19:46:25.310Z

Είμαι το ξυπνητήρι σου. Το πικραμένο ξυπνητήρι σου. Δεν ήμουν πάντα έτσι. Όταν με αγόρασες ήμουν γεμάτος όρεξη για δουλειά. Ούτε μπαταρία δε χειάστηκε να αγοράσεις- συμπεριλαμβανόταν στην τιμή. Και σημειώνω ότι 2 χρόνια μετά ακόμα δεν έχει χρειαστεί να την αλλάξεις. Δεν ξέρω αν θυμάσαι, αλλά από την αρχή ήμουν στρατιώτης. Κι εσύ ο στρατηγός. Ό,τι ώρα και αν με πρόσταζες πάντα έκτελούσα το καθήκον

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-56012879120316326862007-11-24T16:00:00.000Z2007-11-25T17:32:04.171Z

Είμαι μια από τις κάλτσες σου. Είναι εύκολο να καταλάβεις ποια ακριβώς. Ξεχωρίζω, βλέπεις, ποικιλλοιτρόπως: Όχι μόνο είμαι μία από τις ελάχιστες έγχρωμες παρουσίες μέσα σε αυτή τη μαυρίλα που ονομάζεις συρτάρι καλτσών, αλλά είμαι και η μόνη αζευγάρωτη. Σόλο. Μπουκάλα. Χήρα. Φυσικά δεν ήμουν πάντα έτσι. Όπως όλες οι καθωσπρέπει κάλτσες, είχα κι εγώ το ζευγάρι μου. Μαζί μας αγόρασες μία μέρα που

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-59820084932208814592007-11-21T13:41:00.000Z2007-11-22T11:37:58.969Z

Είμαι η ατζέντα σου. Η γριά ατζέντα σου. Και να θέλω να κρύψω την ηλικία μου δεν μπορώ. Ένα τεράστιο και χρυσαφί (τι κιτσ, θεέ μου) 1985 δεσπόζει στο κατά τα άλλα λιτό εξώφυλλό μου. Είμαι δηλαδή 22 ετών. Αυτό για να καταλάβεις σε ατζεντοχρόνια μεταφράζεται σε μαθουσάλας και βάλε. Οι νορμάλ άνθρωποι παίρνουν καινούρια ατζέντα κάθε χρόνο. Οι νορμάλ άνθρωποι μάλλον παίρνουν καινούρια ατζέντα κάθε

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-88851548450129755872007-11-20T11:57:00.000Z2007-11-20T12:29:18.808Z

Είμαι η χτένα σου. Η φαφούτα χτένα σου. Ε, πως να αυτοαποκαλεστώ η καψερή αφού μου λείπουν μερικά δόντια; Από την κακομεταχείριση το έπαθα. Σαν κακοποιημένη σύζηγος που παρόλα όσα μου κάνεις εγώ κάθε πρωί σου γλυκοφιλώ τα μαλλιά πριν πας στη δουλειά. Μπορεί να είμαι φαφούτα, αλλά δεν είμαι και τόσο γριά. Ούτε και άσχημη θα με λεγες. Απλώς συνηθισμένη. Καστανή, κοντούλα...αν είχα και μεγαλούτσικα

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-40568449642111539862007-11-19T12:06:00.001Z2007-11-19T21:54:03.852Z

Είμαι ο αναπτήρας που πάντα έχεις στη δεξιά τσέπι του παντελονιού σου. Όποιο παντελόνι κι αν φοράς, τα τελευταία πέντε χρόνια, πάντα με τοποθετείς προσεκτικά στη δεξιά του τσέπη. Έτσι είμαι πάντα (και εύκολα) διαθέσιμος.Ήμουν δώρο της πρώτης (και μοναδικής όπως προέκυψε αργότερα- αλλά αυτό βέβαια δεν το ήξερες τότε) επαιτείου σας με την Αναστασία. Μεγάλη αγάπη με την Αναστασία, κι ας μην ήτανε η

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-58199940555413419982007-11-18T16:48:00.000Z2007-11-18T16:52:29.233Z

Κρυώνω και με έπιασε νοσταλγία για το καλοκαίρι...και τα ηλιοβασιλέματά του!

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-89031676512438531232007-11-17T12:03:00.000Z2007-11-17T12:29:20.438Z

Είμαι ο καθρέφτης σου. Ή μάλλον εσύ είσαι ο καθρέφτης μου. Μην απορείς! Όλα είναι θέμα οπτικής! Κάθε φορά που με κοιτάζεις βλέπω τον εαυτό μου στο τζάμι των ματιών σου. Ακριβώς όπως βλέπεις εσύ τον εαυτό σου στο δικό μου τζάμι.Είμαι ο καθρέφτης σου. Ο αιωνίος λερωμένος. Θα το πω και ας σε ντροπιάσω. Δεν με καθάρισες ούτε μια φορά από τότε που μετακόμισες σ'αυτό το διαμέρισμα, 6 μήνες τώρα. Ναι,

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-52243077388058553672007-11-16T11:25:00.000Z2007-11-16T11:40:38.206Z

Είμαι το στυλό που δε χρησιμοποιείς πια. Δε θα με εκπλήξει αν δεν έχεις καν επίγνωση της ύπαρξής μου. Ωραία λοιπόν, θα σε βοηθήσω να θυμηθείς. Φαντάζομαι τη μολυβοθήκη πάνω στο γραφείο σου τη θυμάσαι. Μέσα έχει μόνο τρία στυλό: δύο μπλε και ένα κόκκινο. Εγώ είμαι το μπλε νούμερο δύο. Μην ψάχνεις να βρεις νούμερο επάνω μου, ανόητε. Μεταφορικά μιλάω. Αυτοπροσδιορίζομαι ως νούμερο δύο, αφού το

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-4229542709768211832007-11-15T10:43:00.000Z2007-11-15T10:46:12.247Z

Αυτήν την εικόνα είδα μόλις ξύπνησα σήμερα...και χαμογελάω από τότε! :)

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-53267695891134990942007-11-14T12:29:00.000Z2007-11-14T12:47:49.512Z

Είμαι η κούπα του καφέ σου. Όχι μια οποιαδήποτε κούπα, αλλά η κούπα. Αυτή που εδώ και χρόνια φιλοξενεί τον πρωινό- και όχι μόνο- καφέ σου.Δεν ξέρω γιατί διάλεξες εμένα από όλες τις κούπες για να γίνω η κούπα σου. Δεν έχω υψηλή συναισθηματική αξία για σένα- ή τουλάχιστον δεν είχα όταν με διάλεξες. Δεν ήμουν δώρο κάποιας μεγάλης αγάπης, ούτε η κούπα που είχες από μικρό παιδί. Δεν είμαι ακριβή, ούτε

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-68496080012218766582007-10-09T09:45:00.001+01:002007-10-09T09:46:16.342+01:00

Ήταν από τις λίγες φορές που η Μάγια ξυπνούσε μόνη της, χωρίς να χτυπήσει το ξυπνητήρι. Τι ώρα να ήταν; κάθισε για λίγα λεπτά στο κρεβάτι ακίνητη, κοιτάζοντας το ταβάνι και προσπαθώντας να ξεδιαλύνει αυτήν την παράξενη αίσθηση με την οποία είχε ξυπνήσει. Ήταν θλίψη, ανησυχία ή μήπως φόβος; Δεν μπορούσε να το προσδιορίσει, ούτε να το βάλει σε λεκτικά καλούπια. Το μόνο που μπορούσε με σιγουριά να

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-27941701427741820082007-09-20T11:50:00.000+01:002007-09-20T11:58:46.645+01:00

Πάλι ξύπνησα το βράδυ από το ουρλιαχτό.Νόμιζα πως ερχόταν απ'εξω. Σηκώθηκα να πιω νερό και - περνόντας μπροστά από τον καθρέφτη- είδα: Το στόμα μου ήταν ανοιχτό και με τα χέρια μου τραβούσα τα μαλλιά μου. Προσπάθησα ν'αλλάξω στάση, μα η εικόνα μου στον καθρέφτη η ίδια. Ανοιχτό στόμα, τρόμος στα μάτια, τα χέρια σε απόγνωση. Α! Για μια στιγμη...! Μπορώ να κουνήσω το χέρι μου! ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΥΝΗΣΩ ΤΟ

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-80420786931574077582007-09-20T10:04:00.000+01:002007-09-20T10:12:04.492+01:00

Ο χρόνος κυλάει. Ο χρόνος λιώνει. Χθες σε είχα στα χέρια μου και σήμερα ξύπνησα στην έρημο. Δίπλα μου μόνο ρολόγια. Τικ-τοκ, τικ-τοκ: λιωμένα, ξεψυχισμένα. Το πουκάμισό σου στο πάτωμα. Το ξέχασες άραγε, ή δεν άντεχες την μυρωδιά μου πάνω του; Πώς θα ζήσω από δω και πέρα σε αυτήν την έρημο; Πώς θα ξεφορτωθώ τα λιωμένα ρολόγια που κινούν τους δείκτες τους με τους δικούς τους ρυθμούς; Αυτά θα

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-44248103461843243142007-09-18T10:31:00.000+01:002007-09-18T16:26:01.885+01:00

Δεν σου είπα ψέματα ποτέ.Και όταν σου είπα πως τα μαλλιά σου είναι ωραία ξεχτένιστα, το εννοούσα. Γιατί όταν τα χτένιζες ήσουν άσχημος. Και όταν σου είπα ότι θέλω να είμαι μαζί σου, το εννοούσα. Ήταν καλυτερη εναλλακτική από την μοναξιά και -βλέπεις- όλοι οι καλύτεροί σου ήταν πιασμένοι.Και όταν σου είπα ότι με κάνεις να νιώθω ωραία, το εννούσα. Δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο.Δεν σου είπα ψέματα

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-71498134508426472392007-09-15T10:01:00.000+01:002007-09-15T10:04:43.402+01:00

Με ρωτάςγιατί τα μάτια μου είναι θολάενώ στα πόδια μου απλώνεται ο παράδεισοςΓιατί τα χέρια μου τρέμουνενώ ετοιμάζομαι την ευτυχία ν'αγγίξωΔεν ξέρωΊσως γιατί τα όνειρά μου βρίσκονται πέρα απ'την αλήθειακαι το φωςΊσως γιατί τα πέταλα της σκέψης μου έχουν σκορπίσειΜπορεί και να ΄χω αρχίσει να τα χάνωΕιλικρινά δεν ξέρωΝομίζω όμως πως προχθέςστα μάτια σου έν' άστρο είδα να πέφτει

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-57585383429618150592007-09-14T10:21:00.000+01:002007-09-14T10:24:00.499+01:00

Τα φύλλα που πέφτουνπαίρνουν μαζί τους το λίγο φως που είχε απομείνειστην άκρη των ματιών σουΎστερα στροβιλίζονται γύρω από μία ξεχασμένη πραγματικότηταπου κάποτε άξιζε, αλήθεια, πολύΜα όταν αγγίζουν το έδαφοςόλα γυρνούν στη μνήμηΤο δάκρυ φτάνει ως την άκρη των ματιώνΑλλά είναι αργά για να κυλήσει

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-3981338347157886012007-09-13T16:08:00.000+01:002007-09-13T16:38:19.604+01:00

http://uk.news.yahoo.com/afp/20070913/tod-britain-language-offbeat-6058bda_1.htmlΚάνω copy-paste μερικά παραδείγματα από το παραπάνω άρθρο:--Warning: Contains nuts on packet of nuts--Warning: Platform ends here" on the end of rail station platforms--May cause drowsiness" on sleeping pills-- "May irritate eyes" -- on a can of self-defence pepper spray;-- "Do not open door while airborne except in

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-88997411176097941142007-07-05T11:50:00.000+01:002007-07-05T11:59:38.298+01:00

Ο συνδυασμός: blog --> http://rodiat7.blogspot.com/2007/05/17-05-2007.html + χρόνος για σκότωμα + λιακόπουλος γενικότερα, οδηγεί - αναπόφευκτα- στο παρακάτω post..(σε μαύρο το απομαγνητοφωνημένο διάγγελμα του κ. Λιακόπουλου, σε μωβ και greenglish τα σχόλιά μου...θερμές ευχαριστίες στο blog από το οποίο πήρα την απομαγνητοφώνηση http://rodiat7.blogspot.com/2007/05/17-05-2007.html)Γεια σας αγαπητοί

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-64045680091557879172007-07-04T12:30:00.001+01:002007-07-04T12:46:27.544+01:00

Συνάδελφός μου (γυναίκα) κάπου γύρω στα 40 κάτι, μόλις εμφανίστηκε στο γραφείο κρατώντας το παραπάνω αντικείμενο επειδικτικά."Είναι όντως πολύ ανοιχτόμυαλοι οι άνθρωποι εδώ στο Λονδίνο" σκέφτηκα. Μία γυναίκα δεν φοβάται να έρθει στη δουλειά με ένα αντικείμενο που -στην τελική- δεν ξέρεις πότε θα σου χρειαστεί βρε αδερφέ! Όταν την ρώτησα τι είναι (καθότι πλασάρω πολύ αθώο προφίλ στη δουλειά) δεν

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-12835368263078900572007-07-04T09:08:00.000+01:002007-07-04T09:13:35.341+01:00

Ή μάλλον της χθεσινής μέρας! Χαλαζοκαταιγίδα στο Λονδίνο. (Το ξέρω ότι δεν υπάρχει τέτοια λέξη, αλλά θα εισηγηθώ τη νομιμοποίηση της χρήσης της, αφού αυτό ακριβώς ήταν!)Ευτυχώς εκείνη την ώρα έβαζα πλυντήριο (ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα μου φαινόταν τόσο φιλόξενο και ζεστό το κατά τα άλλα απαίσιο και μουντό πλυντήριο της γειτονιάς!). Σήμερα έχει ήλιο. Προς το παρόν.

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-23353317522642656832007-07-03T13:01:00.000+01:002007-07-03T13:24:25.136+01:00

Μα τι οργασμός χρωμάτων- και διαθέσεων. Εξαντρίκ στυλιστικές προτάσεις από το ζεύγος Κλίντον. Μουσταρδί και Ροδί οι νέες τάσεις της μόδας. Τύφλα να 'χει ο Γαβαλάς. Μέχρι και στο solarium τον ξεπέρασαν!

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5429743331005522453.post-52648416290466506872007-07-03T07:49:00.000+01:002007-07-03T11:41:34.726+01:00

Καλημέρα! Ποια είμαι; Μαγια, κατά βάθος συγγραφές (το βάθος αναφέρεται στο γεγονός ότι μόνο εγώ το ξέρω, αφού σταμάτησα να γράφω συστηματικά περίπου στα 13), κατά πλάτος ακόμα ψάχνομαι (βλέπε περνάω τις ώρες μου σε γραφείο μπροστά σε υπολογιστή, προσποιούμενη ότι δουλύω - καλή ώρα- ενώ σερφάρω στο ίντερνετ, μορφώνμαι με την wikipedia, ψωνίζω online και ονειρεύομαι πώς θα γίνω μία μέρα μεγάλη

Μάγιαhttp://www.blogger.com/profile/03837312718092856358noreply@blogger.com2